De Epagneul Breton, met een wit en oranje gevlekte vacht, ontleent zijn naam aan Bretagne, de Franse streek waar hij waarschijnlijk zijn oorsprong heeft. Ook al waren er in de 17e eeuw enkele schilderijen met honden die sterk op hem leken, verscheen de Epagneul Breton pas omstreeks de jaren1850.

En 1907 was "Boy" de eerste geregistreerde Epagneul Breton, en de populariteit van de soort bleef onophoudelijk groeien. Ze zijn sterk, snel, energiek en trouw. Bekend om hun sterk ontwikkeld reukvermogen, zijn het goede jachthonden èn goede gezelschapshonden.

Erg uitbundig tijdens zijn jeugd, blijft hij dynamisch doch evenwichtig; hij kan zich zelfs aanpassen aan een leven in een flatwoning, indien men hem voldoende oefeningen geeft. Hij heeft eerder behoefte aan de aandacht van zijn baas dan aan ruimte. Hij is gevoelig, dus met zachtheid op te voeden, en hij behoort tot de aardigste gezinshonden. Hij is een allemansvriend, ook ten opzichte van zijn soortgenoten.

De Epagneul Breton is een volhardende staande hond, tegelijkertijd snel, taai en behendig. Het bos, waar hij bedreven rondsluipt, is zijn domein, maar hij schittert eveneens op alle soorten terrein, het water inbegrepen, met een goed apport.